Iedereen heeft recht op zijn veestapel, maar er zijn grenzen.
Toen keuterboertjes nog bestonden hadden die een kleine veestapel; een paar koeien, die overdag naar de grazige weide werden gebracht en meestal ’s avonds weer op stal gezet. Daar, in de potstal, moesten de beesten schijten, want de mest was nodig om het akkerland te bemesten.
Tegenwoordig laten mensen hun huisdieren thuis eten. (Vroeger zeiden we ‘vreten’.) Het voer kopen ze in de supermarkt in zúlke hoeveelheden dat ze een auto nodig hebben voor het transport. Vervolgens laten ze die veestapel in een weiland (gazon) uit om daar te schijten (poepen). Wat een omgekeerde wereld!
In de meeste gemeenten zijn hondenuitlaters verplicht de ‘stalmest’ mee naar huis te nemen, maar in mijn woonomgeving is elke groenstrook een ‘hondenbaan’ geworden.
Graag je commentaar in het interaktieve Gastenboek |